[SF] tears part 1
posted on 20 Sep 2009 12:55 by j-solina in Fiction
TiTle :: Tears
Author by Solina
Rating :: [pg -15] - [NC - 17]
Part :: 1 / 3
Author's Note ::: ฟิคเอสเจเรื่องแรกค่ะ
Tears [ 1 / 3 ]
....พี่รู้ไหม ว่าทำไมตอนผมร้องไห้ถึงต้องเงยหน้ามองท้องฟ้าเสมอ....
....เพราะพี่บอกว่าตัวเองเป็นก้อนเมฆไงละ เพราะผมอยากมองพี่ยามที่ผมร้องไห้....
....มันทำให้จิตใจที่ว้าวุ่นของผมเย็นลงได้ เพราะผมคิดว่าพี่คือก้อนเมฆก้อนนั้นที่ผมกำลังมองอยู่....
เขา....คือคนที่ผมเฝ้ามองมาโดยตลอด
เขา....คือคนที่ทำให้ผมหลงรักตั้งแต่ครั้งแรกที่เห็น
เขาคนนั้น..... คิมจงอุน
สายฝนโปรยปรายสร้างความเหน็บหวานให้กับร่างเล็กที่นั่งขดตัวอยู่บนโซฟาของห้องในหอพักของมหา’ลัยการดนตรี... อากาศหนาวจากหน้าต่างที่ไม่ได้ปิดนั้นยิ่งทำให้ร่างเล็กนั่งขดตัวเข้าไปอีก...
ไม่ใช่ไม่อยากปิด......
....แต่ไม่มีแรงพอที่จะเดินไป
ถ้าถามว่าง่วงไหม...
ง่วงสิ....ทำไมจะไม่ง่วง
แต่นอนไม่หลับ..... เพราะใครอีกคนนั้นยังไม่กลับ และยังไม่มีท่าทีว่าจะกลับเลย
หน้าปัดนาฬิกาติดพนังตีบอกเวลา 12.00 น. ทั้งๆที่พรุ่งนี้มีเรียนก็ยังไม่กลับ
ทั้งๆที่ตัวเขาเองก็ไม่ใช่คนสำคัญของ..คนคนนั้น..
แต่ก็ยังรอ......
ร่างสูงของใครอีกคนเปิดประตูเข้ามา ก่อนจะเดินโซเซน้อยๆ ทั้งที่แค่กินเบียร์แค่กระป๋องเดียวก็เมาแล้ว แต่เขาก็ต้องกินเหล้าโชว์พาวให้สาวๆดู และใครละเดือดร้อน หากไม่ใช่ตัวเอง....
ความคิดโทษตัวเองทั้งหมดเป็นอันจบลง เมื่อดวงตาคู่คมเสมองไปเห็นร่างๆหนึ่งที่นั่งขดตัวอยู่บนโซฟา ร่างสูงเดินเข้าไปล่างหน้าก่อนจะรีบออกมาดูคนตัวเล็กที่ไม่ยอมเข้าไปนอนในห้อง แถมยังเปิดหน้าต่างไว้อีก....
....เป็นอย่างนี้ทุกครั้ง...
ทุกครั้งที่คิม จงอุนออกไปไหนดึกๆ ก็จะมีร่างเล็กๆของคิม รยออุคนั่งรออยู่อย่างนี้เสมอ....
มือหนาแตะที่หน้าผาก ก่อนจะขมวดคิ้วด้วยความขัดใจ..... คนตัวเล็กเป็นไข้อีกแล้ว.... ร่างสูงอุ้มรยออุคขึ้น ก่อนจะเดินเข้าไปในห้องของเจ้าตัว.... ก่อนจะวางร่างเล็กลงบนเตียงอย่างเบามือ......
จงอุนเดินหายออกไปจากห้อง ก่อนจะกลับมาพร้อมกับอ้างน้ำ และผ้าผืนหนา.... มือหนาเอาผ้าชุบน้ำ ก่อนจะค่อยๆเช็ดลงบนหน้าผากมน..
“เพราะนายรอพี่หรอกนะ.... เด็กดื้อ...พี่บอกแล้วว่าไม่ต้องรอ...ทำไมนายยังรอพี่อยู่ละ!!!” ไม่ได้โกรธคนตัวเล็ก... แต่โกรธตัวเอง... โกรธตัวเองที่ไม่เคยดูและคนตัวเล็กได้ดีเลยสักครั้ง
จงอุนเช็ดตัวให้ร่างเล็กคนเสร็จ ก่อนจะเดินถืออ้างน้ำไปไว้ที่โต๊ะเล็กๆข้างเตียง และหายเข้าไปในห้องน้ำ.... ร่างสูงเดินออกมา ในชุดน้องสีเข้ม ขายาวๆก้าวมาที่ข้างเตียงก่อนจะทรุดตัวลงนั่งบนเตียงนุ่ม.... มือหนายกขึ้นอิงหน้าผากมน เมื่อพบว่า ไข้ลดลงแล้ว.... ร่างสูงระบายยิ้มออกมาน้อยๆก่อนจะเดินออกไปจากห้องร่างเล็ก...แต่ก็ไม่สามารถทำได้...
เมื่อมือน้อยๆนั้นกำสาบเสื้อของเขาเสียแน่น ถ้าขยับสักนิด ร่างเล็กนี่อาจจะลืมตาตื่นได้เลย ทำให้ร่างสูงจำต้องค่อยๆย่อกายนั่งลงบนเตียงหนาและเอนกายนอนลง จงอุนค่อยๆขยับกายเข้าหาร่างเล็กและโอบกอดเอาไว้หลวมๆ ยังไงก็ลุกออกไปไม่ได้อยู่แล้วนี่...
รุ่งอรุณมาเยือนอีกครั้ง..... ร่างเล็กค่อยๆลืมตาตื่น เขาอยู่ที่เตียง.... แต่ก่อนที่จะหลับไปนั้น เขานั่งรอใครบางคนอยู่ที่โซฟา.... พลันสมองทุกอย่างก็สั่งให้เงยหน้ามองสิ่งที่ตนเองนั้นคิดเป็น......หมอนข้าง
“พี่จงอุน......”
หากแต่เจ้าของนามนั้นยังหลับสนิท.... แถมมือหนานั้นยังดึงร่างเล็กนี่เข้าไปกอดแน่นอีก รยออุคตั้งใจจะยื้อกายหนี แต่เพราะเรื่องราวที่เดาได้คราวๆว่าคนข้างๆนี้แหละ ที่เป็นคนพาตัวเองมาที่เตียง ก็เลย......ปล่อยไปสักวันแล้วกัน
เวลาจากเช้าตรู่ล่วงเลยมาจนสาย.... ร่างสูงที่เพิ่งรู้สึกตัวก็ค่อยๆลืมตาตื่น ภาพตรงหน้าคือกลุ่มผมสีอ่อนของใครบางคนที่รู้จักดี ก่อนจะไล่ไปถึงใบหน้าขาวนวลที่ดวงตาหลับพริ้ม... รยออุค
ร่างสูงขยับตัวน้อยๆ เพื่อให้คนตัวเล็กนอนซุกอกเขาได้มากขึ้น.... แต่การขยับครั้งนั้นทำให้คนตัวเล็กรับรู้ได้ว่าคนตัวโตตื่นแล้ว...
“ตื่นแล้วเหรอฮะ....” ร่างเล็กเอ่ยถาม พร้อมกับค่อยๆออกจากอ้อมกอดนั้น..... เพราะมัน ไม่ใช่ที่ของเขา และเขาก็ไม่มีสิทธิ์ที่จะหวังด้วย.......
จะไปหวังอะไร.... เขาก็แค่ดูแลเพราะมันเป็นหน้าที่
“ตื่นแล้ว.... ทำไมเมื่อคืนถึงไม่ปิดหน้าต่าง” จงอุนเอ่ยถาม หลังจากที่ลุกขึ้นนั่ง
“ลืม....”
“ที่หลังระวังหน่อย.... ไหนดูสิยังมีไข้อยู่ไหม” ไม่ว่าเปล่า..... ร่างสูงอิงหน้าผากกับร่างเล็ก.... รยออุคเบิกตากว้างอย่างตกใจกับการกระทำของร่างสูง....
“ไข้ไม่มีนะ.... นี่รยออุคนายเป็นไรรึเปล่า ทำไมหน้าแดงละ ?” ร่างเล็กส่ายศีรษะอย่างแรง ก่อนจะเหลือบมองนาฬิกาที่โต๊ะข้างเตียง.... เวลานี้เกือบ 8 โมงแล้ว และเขามีเรียนตอน............แปดโมงครึ่ง!!!
รยออุคลุกจากที่นอน ก่อนจะคว้าเสื้อผ้า และวิ่งเข้าห้องน้ำอย่างรีบ พร้อมกับมีสายตาของร่างสูงมองตามไปตลอด เยซองยิ้มน้อยๆที่มุมปาก ก่อนจะเดินไปจัดการปกเสื้อนักศึกษาที่พับขึ้นไปของร่างเล็ก ก่อนจะส่งยิ้มให้น้อยๆ
“ตั้งใจเรียนละ”
“ขอบคุณฮะ...”
“ไม่เป็นไรหรอก ยังไงนายก็เป็นเหมือนน้องชายของฉัน” จงอุนว่าพร้อมกับส่งยิ้มบางๆให้.. เรียวอุคยิ้มน้อยๆ ก่อนจะเดินออกไป...
.... ยังไงเขาก็เป็นแค่น้องชาย....
....ยังไงก็เป็นคนที่ไม่เคยมีค่า....
....ยังไงก็เป็นคนที่รัก คิมจงอุน....
....ข้างเดียว.....
หลังออกมาจากห้องร่างเล็กแทบจะทรุดลงไปกับพื้น....... แค่น้องชาย...... เท่านั้นหรือ
รู้อยู่แล้วไม่ใช่หรือ..... คิมรยออุค..... ว่านายก็แค่น้องชาย
..... แล้วทำไม ถึงยังทรมานตัวเองอยู่?.....
.....ถ้าไม่ใช่.... เพราะรัก.....
ห้องเรียนของเด็กปีสอง ที่คลาคล้ำไปด้วยเด็กนักเรียนนั้น รยออุคเดินเข้าไปพร้อมกับรอยยิ้มเช่นทุกครั้งที่อยู่ต่อหน้าคนอื่น ร่างเล็กเดินไปลงที่โต๊ะกลุ่ม ก่อนจะหยิบของออกมาเตรียมไว้... ยังมาทันแฮะ...
“รยออุค!! ฉันนึกว่านายจะไม่มาแล้วนะเนี่ย เป็นไงมาไง ถึงเกือบมาสายได้ละ!!” ทันทีที่นั่งลง.... เสียงของเพื่อนสนิทกลุ่มเดียวกันก็ดังขึ้นทันที
“นิดหน่อยน่า.... ซองมินเย็นนี้ไปกินไอติมกัน” รยออุคเอ่ยชวน
“ได้สิ.... ชวนดงแฮไปด้วยสิ หลายๆคน สนุกดี” ซองมินพยักหน้ารัว ก่อนออกความคิดเห็น รยออุคพยักหน้าน้อยๆ เป็นเชิงตกลง ทำให้เพื่อนรักหันไปหาคนที่กำลังเพ้อกับโทรศัพท์ซึ่งไม่รู้ว่า มีอะไรดี
“ดงแฮ.......”
“....................” ความเงียบคือสิ่งที่ซองมินได้รับกลับมา
“ดงแฮ..........”
“...............” ครั้งที่สองก็ยังคงเหมือนกับครั้งแรก คือเงียบ!!
“ลีดงแฮ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!” ซองมินตะโกนลั่น ทำให้คนที่กำลังอิน กับข้อความที่แฟนตนส่งมา สะดุ้งพรวดขึ้น ก่อนจะมองหน้าเพื่อนรักอย่างแหยๆ
“แฮะๆ อะไรเหรอซองมิน...... สวัสดีรยออุค” รยออุคยิ้มกลับไปให้เพื่อนสนิทก่อนจะเอ่ย
“วันนี้ไปกินไอติมกันไหม ดงแฮ”
“ไม่ละ.... วันนี้มีนัดกับไอ้แก้มแตก”
“เชอะ เห็นแฟนดีกว่าเพื่อน…… รยอยุคงั้นเราไปกินกันสองคนนะ!!” เขาพยักหน้าน้อยๆ ก่อนจะยิ้มเหมือนกับทุกๆที
“โอเคๆ ไม่โกรธๆ และนายซองมิน.... ฉันไม่โกรธหรอกนะ ถ้านายจะไปกับคนของนาย” เรียวอุคว่าพร้อมกับส่งยิ้มให้เพื่อนๆ แต่ไอ้เพราะความเป็นคนดีนี่แหละ ทำให้วันนี้เขาต้องไปกินไอติมคนเดียวเลย
ร้านไอติม ใกล้ๆ กับมหาลัย (สิ้นคิดได้อีกฉัน : ไรเตอร์)
ร่างเล็กเดินเข้าไปและเลือกที่นั่งที่เดิม ซึ่งก็คือที่นั่งริมหน้าต่างซึ่งอยู่ด้านในสุด... ปกติแล้วจะมานั่งกินกับซองมินและดงแฮเป็นประจำ แต่วันนี้เหลือเขาแค่คนเดียว เพราะแต่ละคนมีคนมารับไปสวีวี่วีกันหมดแล้วแหละ
“ไอศกรีมที่สั่งได้แล้วครับ” พนักงานที่ยกมาเสิร์ฟว่าพร้อมกับวางไอติมลงบนโต๊ะ... ช็อกโกแลตวันอาทิตย์ (ช็อกโกแลตซันเดย์) ของโปรดวางอยู่ตรงหน้า ก่อนที่เจ้าตัวจะค่อยๆลงมือกินอย่างไม่สนใจใคร จนกระทั่งมีเสียงหนึ่งเอ่ยเรียกตน...
“อ้าว รยออุคทำไมมานั่งกินไอติมคนเดียวละ”เสียงแสนคุ้นเคยดังขึ้นทำให้ร่างเล็กเงยหน้าขึ้นมองเจ้าของเสียงทันที... แต่คนที่อยู่ข้างๆนั้น ทำให้ร่างเล็กรู้สึกชาวาบไปทั้งตัว
“เอ่อ... วันนี้เพื่อนติดธุระครับ”
“อย่างนี้น้องรยออุคก็โดนทิ้งสินะจ๊ะ” ใบหน้าแสนดีของหญิงสาวข้างกายรุ่นพี่ที่แอบชอบกับคำพูดที่เจ้าหล่อนพูดออกมานั้น มันช่างขัดกันเสียเหลือเกิน... ก่อนที่มือเล็กจะตักกินไอติมต่อไป
“ยูริ อย่าไปว่าน้องอย่างนั้นสิครับ พี่ไปก่อนนะ วันนี้อย่าลืมปิดหน้าต่างละ” รยออุคพยักหน้ารับก่อนจะมองตามทั้งคู่ไป..... ทั้งๆที่ไอติมถ้วยโปรดยังไม่หมด..... ร่างเล็กก็ลุกจากโต๊ะและไปคิดเงินที่เคาน์เตอร์ และเดินออกไปจากร้าน ทั้งๆที่สายฝนกำลังโปรยปรายลงมาอย่างหนัก....
รยออุคเดินไปบนถนนอย่างไร้จุดหมาย.... ยังไม่อยากกลับไปที่หอตอนนี้ และไม่อยากกลับไปแล้วด้วย...
แต่ขาเจ้ากรรมก็พาให้กลับมาที่หอเหมือนเดิม....
.... ที่ผมเลือกที่จะอยู่ที่นี่ต่อไปก็เพราะว่าอยากอยู่ข้างๆคนคนนั้น....
แต่บางครั้ง..... มันก็ทนไม่ไหว
.....เมื่อคิดได้ว่า เขาไม่ใช่ของผม...
รยออุคเข้ามาในห้องก่อนจะจัดการอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า และ เอาเสื้อที่เปียกนั้นไปตากไว้ที่ราว.... หลังจากทำทุกอย่างเสร็จแล้ว คนตัวเล็กก็เข้าไปอยู่ในห้องของตัวเอง โดยไม่ลืมที่จะล็อกประตูห้อง และห้องนอนของตัวเอง มือบางหยิบโทรศัพท์ขึ้น ก่อนจะกดดูมิสคอร์ที่ขึ้นอยู่หน้าจอ และโทรกลับไป
..................
“ฮัลโหล พี่ฮะ....”
(รยออุค!! พี่โทรไปหานาย ทำไมไม่รับ??)
“เอ่อ... ผมไม่ได้ยินเสียงน่ะฮะ”
(ไม่เป็นไรๆ พี่แค่คิดถึงเลยโทรมาหา)
“โทรมาแบบนี้พี่ซีวอนไม่งอนเหรอ ที่พี่ไม่คุยกับเขาน่ะ”
(ช่างหมอนั่นมันสิ!! ยังไงนายก็ดีกว่ามันอยู่แล้วละน้องรัก)
“ฮ่าๆ ผมไม่เป็นไรครับพี่ฮีชอล......ฮึก........ ไม่เป็นไรจริงๆ”
(รยออุค..... ถ้านายอยากจะมาอยู่กับพี่ที่นี่ก็ได้นะ)
“ไม่เป็นไรฮะ..... ผมจะอยู่ที่นี่ แค่นี้นะครับ”
ร่างเล็กวางโทรศัพท์ลงที่โต๊ะเขียนหนังสือ ก่อนจะยกหลังมือขึ้นปาดน้ำตา..... ทำไมอยู่ๆมันถึงไหลออกมาได้นะ ทั้งๆที่กลั้นไว้แล้วแท้ๆ
หรือว่า..... จะถึงเวลาที่เขาจะไปจากที่แห่งนี้แล้วนะ
เพราะคนคนนั้น.....มีคนดูแลอยู่แล้ว
กิ้งก่อง~
เสียงกดกริ่งที่หน้าประตูดังขึ้นทำให้ร่างบางรีบวิ่งออกไปเปิด.... แต่ก่อนที่จะเปิดนั้นก็ไม่ได้ลืมที่จะส่องก่อนว่าใครคือผู้มาเยี่ยมตอนนี้
“สวัสดีฮะ” รยออุคว่าพร้อมกับรอยยิ้ม
“อ้าว... สวัสดีรยออุค แล้วนี่อยู่คนเดียวเหรอ ไอ้บ้านั่นยังไม่กลับอีกใช่ไหม??”
“ใช่ฮะ พี่ลีทึก มีอะไรรึเปล่าฮะ??” ร่างเล็กว่า พร้อมรอยยิ้ม ทั้งๆที่ดวงตานั้น มันเศร้ามากๆ
“ปะ....เปล่า ไม่มีอะไรหรอก ว่าแต่นายเป็นไรแน่นะ”
“ฮะ..... ผมไม่เป็นอะไร”
“งั้นฝันดีนะ”
“พี่ลีทึกเหมือนกันนะครับ”
ประตูห้องตรงหน้าถูกปิดลง..... ลีทึกมองประตูนั้น อย่างเป็นห่วง รุ่นน้องที่น่ารักในคณะตอนนี้กำลังรู้สึกอะไรบางอย่าง.... แต่ที่เขารู้สึกได้นั้นมันไม่ค่อยจะเป็นอะไรที่ดีสักเท่าไหร่.... เมื่อดวงตาคู่โตของรยออุคนั้น เต็มไปด้วยความเศร้า...
ร่างเล็กค่อยๆนอนลงบนเตียงก่อนจะ มองรูปที่วางอยู่หัวเตียง รูปเขากับพี่ฮีชอล และก็รูปพี่ฮีชอลกับพี่ซีวอน...
...ขออีกแค่ครั้งเดียว.... ถ้าเขาต้องร้องไห้กับคนคนนี้อีก เขาก็จะไป..
....เพราะทนไม่ไหวอีกแล้ว ความเจ็บปวดที่ต้องมองคนที่ตัวเองรัก ไปอยู่กับคนอื่น.....
....เขาทนมันไม่ไหวแล้วจริงๆ ....
….ทั้งๆที่อีกใจ.....
ก็หวังที่จะอยู่เคียงข้างคนคนนี้ต่อไป.... ถึงจะในฐานะน้องชายก็ยอม
อรุณรุ่งมาเยือนอีกครั้ง.... แต่เช้านี้ไม่ใช่ช่วงเช้าที่สดใสเลยแม้แต่น้อย เมฆก้อนหน้าปกคลุมท้องฟ้ายามนี้ ทำให้ร่างเล็กที่แต่งตัวเสร็จแล้วต้องคว้าร่มคันเล็กใส่กระเป๋าไปด้วยอย่างช่วยไม่ได้ เพราะถ้าเดินตากฝนอีก คราวนี้ได้เป็นไข้นอนซมแน่ๆ
วันนี้ก็เหมือนๆกับทุกวัน...... เขาออกมาจากห้องก่อนที่พี่จงอุนจะตื่น
ไม่ทันไรที่เขาเข้ามาในห้องเรียน สองศรีเพื่อนซี้ก็วิ่งเข้ามาลากเขา ก่อนที่จะได้พูดอะไร ร่างเล็กก็โดนกดลงเก้าอี้ของตนเสียแล้ว
“รยออุค!!! นายรู้ข่าวรึยัง??” ซองมินถามขึ้น
“ข่าวอะไร??”
“เรื่องพี่รูมเมทนายไง นี่อ่ะ!!” ดงแฮว่าพร้อมกับส่งใบปลิวที่ชมรมหนังสือทำ ส่งให้ร่างเล็ก
“นี่มันอะไรกัน.....”
“ก็งานจับคู่ของพวกรุ่นพี่น่ะสิ..... พี่เยซองน่ะได้ดาวมหา’ลัยมาเป็นแฟนเลยนะ เห็นว่าตอนนี้กำลังหวานชื่นกันเลยละ นายไม่เคยเห็นพี่คนนี้ไปที่ห้องบ้างหรอ??”
“ไม่....”
“โห~ คิดว่าจะได้ฟังอะไรเด็ดๆบ้างซะอีก.... ว่าแต่รยออุค นายเป็นอะไรรึเปล่า สีหน้าดูไม่ดีเลยนะ” ซองมินว่าพร้อมกับเอามีมาแปะที่หน้าผากเล็ก และก็ต้องเบิกตากว้าง เมื่อร่างกายของคนตรงหน้านั้นร้อนมากๆ
“กลับหอเถอะรยออุค.... เดี๋ยวฉันให้ไอ้กระต่ายอ้วนนี่ช้อตโน้ตให้นายเอง”
“แล้วนายละ เจ้าปลาน้อย จะใช้ฉันคนเดียวได้ไง”
“ฉันก็จะไปส่งรยออุคที่หอ และอยู่เป็นเพื่อนน่ะสิ ใจคอนายจะให้เพื่อนที่ป่วยแบกสังขารกลับไปเองอย่างนั้นเหรอ” ซองมินฟัง และพยักหน้ารับอย่างเห็นด้วย งั้นหมายความว่า.......
“ฉันก็ต้องนั่งเรียนกับหมาป่าสองคนอ่ะดิ!!!!”
“ถูกต้องนะคร้าบบบบบ ไปก่อนนะ กระต่ายอ้วน ไปรยออุค กลับไปนอนไป” ว่าจบ ลีดงแฮผู้แสนดี (?) ก็ลากเพื่อนรักออกไปจากห้องทันที.....
นับเป็นครั้งแรกที่ดงแฮได้มาที่หอพัก ของรยออุค เพราะตลอดเวลาที่ผ่านมานั้นเขาส่งดงแฮแค่ที่หน้าอาคารเท่านั้น
“นายนอนห้องไหน”
“ขวา....”
ทันทีตอบจบ ร่างเล็กก็เปิดประตูเข้าไป ก่อนจะทิ้งตัวนอนลงบนเตียงอย่างหมดแรง ทั้งๆที่เพิ่งตื่นได้ไม่กี่ชั่วโมงด้วยซ้ำ
“นี่ดงแฮ.........”
“หืม?”
“นายกับคิบอม ใครบอกรักใครก่อน”
“ทำไมถึงอยากรู้ละ” คนตัวเล็กกว่า ส่ายหน้าน้อยๆ เป็นเชิงว่าไม่มีอะไร.... ร่างของดงแฮก็ค่อยๆนั่งลงบนเตียง มือบางค่อยๆลูบศีรษะเพื่อนตัวเล็กเบาๆอย่างเป็นห่วง..... ถึงรยออุคจะไม่ได้บอกเขาว่าเกิดอะไร แต่จะให้เพื่อนสนิทอย่างเขาไม่สนใจเลยก็คงเป็นไปไม่ได้.....
“ฉันไม่รู้หรอกนะ ว่านายกำลังคิดอะไรอยู่....... แต่ถ้าบางครั้งมันทำให้นายไม่สบายใจ ก็อย่าไปคิดถึงมันเลย” รยออุคส่งยิ้มที่คิดว่าสดใสที่สุดให้กับเพื่อนรัก..... แต่มันก็ยังดูเศร้ามากที่สุดสำหรับดงแฮ
“ฉันรักเขาดงแฮ......”
“นายว่าอะไรนะ ??”
“ฉันรักพี่เยซอง................”
TBC.
Solina's TalK ::::::::::: กราบสวัสดีทุกท่านที่หลงผิด แวะเวียนเข้ามาในเอนทรี่นี้อย่างใจจริง คราวนี้อิโบว์เอาเอสเอฟ เย่เรียวมาโปรยในบล็อก ซึ่งก็มิได้หวังผลใดๆ ทั้งสิ้น(แกแน่ใจ??) จะอย่างไรเสีย วันนี้อัพบล็อกด้วยฟิค ก็คิดหนักอยู่เหมือนกันค่ะ ว่าจะมีคนมาเม้นไหม =..=
แต่ส่วนตัวว่าต้องมี >< ตอนนี้ฟิคมินคีย์ที่ดองไว้นานแสนนานนั้นใกล้จะจบแล้ว คิดว่าน่าจะได้ลงในบ้าน91 line และอาจจะแว่บไปที่มินคีย์เลิฟเวอร์ แต่ก็นะ..... ทุกอย่างของโบว์มันขึ้นอยู่กับอารมณ์ ว่ามันจะมีอารมณ์มากน้อยเพียงใด
แต่อย่างที่ไรเตอร์หลายๆคนเป็นค่ะ....... ปั่นได้ช่วงสอบ!!!!
ความคิดจะบรรเจิด จิตนการของโบว์มันจะก้าวล้ำมาในช่วงนี้ =..=
ยังมีเรื่องดองไว้อีกหลายเรื่องเลย จะยังไง ก็จะพยายามเข็นออกมาให้หมด เวลาไปสอบหมอจะได้ไม่มีอะไรค้างคา
ปล. หวังว่าจะชอบเรื่องนี้นะคะ ^ ^
ปล2. พรุ่งนี้สอบ...
ปล3. อิตัวไหนเอาชีวะกรูไป กรุณามาคืนด่วน ตารางสอบตรูอยู่ในนั้น อ่านหนังสือไม่ถูกเว้ย!!!!!!!
ปล4. ไม่คืนภายในวันนี้ เมิงตาย!!!!!!!!!
ปล5. ชเวมินโฮ ยังทำโบว์คลั่งไม่เลิก!!!!!
ผมเอาไปคืนแล้วคร๊าฟฟฟฟฟฟฟ....
รายของคุณ..
ขุขุขุขุขุขขุขุขุขุขุ
บอกตารางสอบไปแล้วไงงงง....
สุดท้ายพี่มินโฮเป็นของผมก่าพี่คีคับบบ....
กรุณากลับไปหาจงฮยอน+แทมิน...
เหมือนเดิม...
#1 By Ginvampie on 2009-09-20 14:36